من گواهى دادند و گفتند : حق تعالى ، موسى عليه السّلام را از بعثت رسالت تو خبر داده و او ما را وصيّت نموده ، ما مدّتى است منتظر قدوم شريف تو و مشتاق ديدارت بوديم . الحمد للّه كه اين نعمت از وراى پردهء غيبت ، جمال نمود . آن حضرت صلّى اللّه عليه و إله فرمود : در ميان آن قوم چند چيز مشاهده كردم ؛ اوّل ، آن‌كه گونهء ايشان را زرد ديدم و سينه‌هاى ايشان را سليم يافتم . جامه‌هاى ايشان همه پشمين و ديوار خانه‌هاى ايشان مستوى بود ، هيچ سراى ايشان در بند نبود و سراهايشان به گورستان نزديك و از مسجدها دور بود و ايشان در مسجدها معتكف بودند . چون فرزندى متولّد مىگشت ، بر آن مىگريستند و چون كسى فوت مىشد ، اظهار بهجت و سرور مىنمودند ، از ايشان پرسيدم بر چه دينى هستيد ؟ گفتند : ما به خداى تعالى ، ملايكهء او ، كتب او و انبيا عليهم السّلام ، ايمان داريم ، شرايع را قبول كرده‌ايم ، فرايض را ادا مىنماييم ، صلهء رحم به جاى مىآوريم ، به قضاهاى خداى تعالى راضى هستيم ، در نعمت‌هاى او شاكر و در بلاهاى او صابريم . هرگز به يكديگر دشمنى نكرده‌ايم و به آن‌چه مىدانيم ، عمل مىنماييم . هرگز غيبت برادر خود نمىكنيم و به كلام فضول ، تكلّم نمىنماييم . روزها به روزه و شب‌ها به نمازيم ، كشت ما صوم و صلات و دروى ما ، اشتهاى در طاعات و عبادات است ، مقصود ما از اعمال ، درجات آخرت و رضاى حقّ سبحانه و تعالى است . ديگر آن‌كه در امر به معروف و نهى از منكر ، ما امكن مىگوييم و به هر نوع كه بدارد ، به نعيم ، گرسنگى ، تشنگى و برهنگى راضى هستيم . امروز در دنيا فقر را بر غنا اختيار و نعيم فانى را ترك كرده‌ايم تا به نعيم باقى ، مستعد گرديم . تاكنون وصيّت موسى ما را به اين صفات ، متّصف داشته و عزيمت چنان است كه تا باشيم ، به اين صفات مصمّم باشيم . حضرت رسول فرمود : از ايشان سؤال كردم : اى قوم ! چرا گونهء شما زرد است ؟ گفتند : از ترس خداى تعالى . گفتم : چرا خانه‌هاى شما همه برابر است ؟